Gepost in Emilie op 19-01-2012
Gepost in DAY BY DAY op 04-01-2012
Op facebook is op het moment een trent op te zoeken welke song op nummer 1 stond in de top40 op de dag (en jaar) dat je geboren werd.
Dit is de lijst van ons gezin. 
Erik:
Hilde:
Louise:
Emilie:
De dames
1
Gepost in DAY BY DAY, Emilie, Louise op 22-12-2011
De dames op een rustig moment vast kunnen leggen, meestal zijn ze te druk bezig om normaal en scherp op de foto te krijgen.
Gepost in Feestdagen, Louise op 02-12-2011
Het wil wat die peuterspeelzaal, je hebt er nog werk aan ook. Douchen maar!
Gepost in DAY BY DAY, DE MEIDEN, Emilie, Feestdagen, Louise op 30-11-2011
Pepernootjes bakken bij oma. Ze waren niet erg geïnteresseerd, maar mama en oma hebben zich vermaakt hoor.
En natuurlijk een zakje versieren om ze in te doen (onder lichte dwang).
Gepost in DAY BY DAY, DE MEIDEN, Emilie, Feestdagen, Louise op 23-11-2011
En de mist ook.
Gepost in In beweging op 04-11-2011
Peuterspeelzaal.
Deen.
Thuis.
Hemmeland.
Thuis.
Zonnepad.
Thuis.
Speelgoedwinkel.
Peuterspeelzaal.
Willem de Zwijgerschool.
Thuis.
3x trap op en neer met/voor kinderen en de was op zolder.
Konijnenhokken schoonmaken.
Achtertuin aanvegen.
2x trap op en neer met/voor kinderen.
En het is pas 16:00 uur!
Ik snap niet waar die 6kg extra vandaan komt hoor…
Gepost in Emilie op 04-11-2011
Emilie groeit hard. Het lijkt wel of ze in een groeispurt zit. Misschien nog niet eens zo qua lengte (en breedte), hoewel ze wel een stel ballonkuiten heeft alsof ze een wielrenner is. Meer in woordjes en dingen duidelijk maken.
Mama is haar liefste onderwerp, woord en persoon.
Daarnaast hebben we:
papa
awaa (oma)
tiete (pieter)
isie (louise)
i (ik)
eli (emilie)
En niet te vergeten:
happe (happer)
ete (eten)
leu (leuk)
En zo nog heel veel worden die op het juiste woord lijken.
Ze lijkt nu ook eindelijk NEE te gaan zeggen (en schudden met haar hoofd), wat alweer een stuk beter is dan gaan gillen, zichzelf op de grond gooien en stampvoeten. En duidelijker overigens ook.
Daarnaast slaapt ze nu in het peuterbed. Zonder ook maar 1x meer wakker te worden dan anders (min of meer nooit), en ze slaapt nog lang, diep en rustig. Heerlijk hoor!
Ze is GEK op knuffelen (vooral met mama).
Vind alle dieren leuk: aai, lie (lief). Maar ook: woef, mauw, hihihihi, boe, meee etc.
Iets wat haar interesseert heeft ze zo onder de knie (logisch wel).
Haar liefste wens is net zo hard kunnen rennen als Louise, en onder ons… ze gaat de goede kant op.
Ze kan ontzettend drifitg zijn, maar ook ontzettend lief en knuffelig.
Al met al een hele dame!
Maar boven al het voorgaande is ze vooral een heerlijke lachebek, gek op knuffelen en vreselijk ontdeugend.
Gepost in Emilie, Feestdagen, Louise, Spreuken op 02-11-2011
Vandaag genoten van een dagje fijne contacten.
Gisteravond moest Erik op zolder nog wat voor zijn werk doen en heb ik dat uurtje gebruikt om de benedenverdieping op te ruimen. Daardoor had ik vandaag niets wat zo in het oog lag dat ik het niet voor 1x even kon laten voor wat het was.
Dit alles overigens niet met voorbedachte rade, het gebeurde gewoon allemaal zo.
Louise ging naar de peuterspeelzaal, die had er helemaal zin in. En op woensdag is het een lekkere rustige groep. Nog niet eens zo het aantal kinderen, maar op de een of andere manier wat minder druk dan sommige andere. Daarna even snel met Emilie (die niet van de speelzaal weg wilde) een boodschapje halen. Toen we hondjes aan het uitlaten waren samen kwamen we vriendinnetje Jill met haar mama tegen, en om meteen maar een speeldate “af te spreken” zijn ze mee gegaan voor een kopje thee en hebben de twee kleine dametjes tot zeker 11 uur heerlijk gespeeld samen.
Gezellig met z’n 3tjes geluncht aan de tafel, hoop gekwebbel, gegiegel, en yoki in de randen de tafel (en de borden, brood, belegdienblad…).
De dames te bed en toen kwam een oude vriend van me een koppie koffie doen. Je kent het vast wel, met sommige mensen heb je een bepaalde blijvende klik. Die kun je zo weken (of maanden) niet zien om dan vervolgens gewoon de draad weer op te pakken alsof het nooit anders is geweest. Dat zijn de echte vriendinnen en vrienden (de 2e in dit geval), vind ik.
Dat is ook wel iets waar je je in de beslommeringen van alledag bewust van moet blijven. Tijd vrij moet maken om naast je kinderen en je man ook aandacht aan dat soort waardevolle mensen in je leven te besteden. Ik denk dat dat ook juist je kinderen en je man ten goede komt, uiteindelijk.Ik kan zo 3 of 4 van die mensen noemen. En bij deze zal ik er ook meer op gaan letten dat ze er zijn buiten de bescherming van het gezin om.
Zo even een kleine overdenking deze avond.
Om af te sluiten met:
“A friend is someone who believes in you when you have ceased to believe in yourself.”
***
Emilie op de PSZ, die wordt later schooljuf.
Zelf twee schoenen aan gedaan.
Gepost in Emilie, In beweging, Louise op 01-11-2011
November.
Als ik me niet vergis is de speeltuin nu echt dicht voor deze winter. Jammer! de meiden zijn alweer zoveel groter als hij weer open gaat.
Vanmorgen kwam oma met de auto om naar Amsterdam Noord te gaan. Oma had een paar extra veiligheidsoogjes nodig voor de gehaakte knuffels en een paar groene wolletjes voor de krokodil. Mama haar oortje (koptelefoontje) had het weer eens opgegeven (hij was nog lang mee gegaan eigenlijk), dus daar moest een nieuwe voor, en natuurlijk konden we een kopje koffie met een kaasbroodje bij de Hema niet afslaan.
Louise en Emilie eten eigenlijk altijd een heel kaasbroodje, dus dat hadden we ook besteld, maar ik geloof dat Louise vanmorgen meer dan alleen haar eigen broodje heeft gegeten, want die kwam nog niet eens op de helft! Toen ik vroeg of ze soms Emilies broodje ook had opgegeten zei ze: “niet helemaal hoor!”
Haha, ja dus.
Daar gaat m’n lijn! Was vanmorgen juist zo trots dat ik weer onder de 66kg zat. Maar ja, weggooien van eten doen we ook niet. Voor lunch het dan maar bij een banaantje gehouden. Ook geen straf.
Zoals alwel gemeld zaten we gisteren gigantisch zonder stroom. En na mijn bericht hier was het ook nog lang niet over, want al snel vloog het er weer uit, en weer uit… en weer uit. Pas tegen half 12 gisteravond ging het er definitief weer op! Van half 2 tot half 12 zonder stroom zitten (met enkele tussenpozes met verschillende lengtes) is lang!
Zodanig lang dat verschillende mensen toch problemen kregen. Zo kwam de buurvrouw van de hoek aan de deur ergens halverwege de avond, of wij wisten hoelang het nog zou gaan duren, want ze moest de wond van haar man nog verzorgen. Buurvrouw dus maar onze grote campinglamp meegegeven.
Louise had de zaklamp in haar bed.
2 van de 3 waxinelichtjes hadden het tegen 10en al opgegeven, dus het ene lichtje wat nog brandde was op z’n zachtst gezegd karig te noemen.
Maar om eerlijk te zijn hebben we met z’n tweeën in het donker vreselijk veel lol gehad. Eigenlijk is het niet zo verkeerd om een keer zonder afleiding te zitten, als die tv aanstaat, of de laptop kom je ook niet echt tot interessante gesprekken. Nu wel, of zoals ik zei, we hebben vreselijk gelachen. Facebook vervuilt met van allerlei berichtjes, onszelf heel zielig gevonden, met de stroom-mannen gepraat die ergens halverwege de avond al 60 meter kabel hadden vervangen… en toen uiteindelijk om half 12 de stroom het écht echt ECHT weer deed, konden we met een gerust hart het licht uit doen om naar bed te gaan.
Ja toch?
Dit alles heeft toch een flinke indruk op Louise gemaakt.
Wat er zo schokkend aan is (was) weet ik eigenlijk niet zo goed, maar sinds gister met het voorlezen op de bank draagt ze een zaklamp in de rondte die ze “niet aan doet hoor”. Erg handig is het niet, vooral niet toen ze vanmiddag zo bezig was met de zaklamp dat ze met zaklamp en al van de trap af viel. Auw auw… en grote schrik!
Een zere voet, een rode plek op haar rug (die wel blauw zal worden) en twee zere handen (die volgens mij van de valpartij op de vesting vanmiddag waren, maar goed).
Toen maar afgesproken dat de grote zaklamp beneden zou blijven, en de kleine zaklamp (even snel opgezocht) boven moest blijven.
En de trap in het ‘donker’ kon ze volgens ons wel overleven.
Ze ging akoord.
Das ook best het vermelden waar. Trust me on that one.
Hoe ik erop kwam, weet ik niet, maar vanmiddag vroeg ik me opeens af wanneer we Emilie eens in het peuterbed zouden doen.
Louise lag er al heel vroeg in, omdat die écht niet in het ledikant wou zodra die naar de beneden-stand was gegaan, maar Emilie slaapt op zich prima in het ledikantje.
Nou ja, ik zou mezelf niet zijn als eh… *schaam*
Ze ligt nu dus in het peuterbed!
Helemaal geweldig vond ze het, zat heerlijk in bed te spelen toen hij vanmiddag klaar was. Is natuurlijk leuk als je er zelf in kunt klimmen.
Hopelijk bedenkt ze niet dat er ook uit kan klimmen, midden in de nacht. Maar dat zou me verbazen, want het is zo’n goede slaper! (klopt hard af)
Ze is in elk geval wel gewoon meteen gaan liggen op haar hydrodoek met al haar knuffels. Komt vast goed!
En het ziet er lief uit, ze is er helemaal niet klein in!
